Boeken: St Clare’s herlezen

image127

De Nederlandse uitgever had zeker een slechte dag toen bedacht werd dat deze kostschoolboekenserie van Enid Blyton uitgebracht zou worden als De Dolle Tweeling. Van de originele serie hebben er vijf de kostschoolnaam St Clare’s in de titel. Wat overigens niet wegneemt dat de focus toch meestal ligt op de tweeling Patricia en Isabel O’Sullivan. Maar dol zijn ze nou niet bepaald. In het eerste deel is er wel eentje wat driester dan de ander, maar de schrijfster heeft zich wat deze dames betreft redelijk ingehouden qua typetjes, iets dat in haar meeste boeken wel anders is.

Vroeger verslond ik deze boeken, nu lees ik ze met aardig wat levens- en leeservaring. Plus enig historisch besef. En dan valt gelijk op dat in deze in de oorlogsjaren verschenen serie geen woord over maatschappelijke veranderingen valt. Alleen in het eerste deel zegt moeder O’Sullivan dat haar meiden niet alleen naar die betrekkelijk eenvoudige kostschool moeten omdat ze een beetje verwend en verwaand zijn, maar ook omdat ze wat simpeler moeten leven. Een verhandeling over de Blitzkrieg zou misplaatst zijn, maar St Clare’s is toch wel escapisme ten top.

Net zoals je ouderlijk huis veel kleiner lijkt als je het op latere leeftijd bezoekt, zaten er in mijn herinnering veel meer grappige stukjes in het boek. Er worden helemaal niet zoveel nachtfeesten gegeven en de geintjes die worden uitgehaald, zijn nogal tam. Veertig jaar na de eerste keer lezen, vallen ze me een beetje tegen. Het vaste clubje komt altijd wel in aanraking met iemand die de kluit besodemietert of heel zielig is. Nu is een kostschool al een maatschappij in het klein, door die groepsvorming wordt het helemaal een beetje benauwend.

Op St Clare’s heeft niemand last van de puberteit, puistjes of amoureuze gevoelens voor de tuinman. Als iemand nu een kostschoolboekenserie zou schrijven, zou het hoogstwaarschijnlijk gaan over meisjes die thuis onhandelbaar leken. Wat natuurlijk een keur aan potentiële problemen zou opleveren waar een moderne auteur heel wat mee kan. Die zou ik zeker niet lezen. En of ik de avonturen van de dolle tweeling ooit weer zal lezen, betwijfel ik. Maar het was leuk om alles in de oorspronkelijke taal te lezen en te toetsen aan de ideeën die ik anno 2014 met me meedraag.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>