dag1558_header

Dag 1558: Zweden

Mede door de boeken van Astrid Lindgren heb ik jarenlang een idyllisch beeld van Zweden gehad. Als kind droomde ik ervan om op het Zweedse platteland te wonen, want daar werd de hele dag door gespeeld. Kinderen hadden een lammetje om voor te zorgen, iedereen op het eiland kon uitstekend zwemmen en die vreemde man die met een zingende zaag rondliep, verkocht gewoon kleefpasta Er was leven na de dood,  jongetjes konden met een scherp mes figuurtjes uit brandhout snijden en de dochter van de kapitein leefde in een groot huis met een paard en een aapje als gezelschap. De heren van Het Goede Doel beweerden dat je het best in België kon wonen, maar voor mij was Zweden een soort droomland.

Later vernam ik dat Zweden de maatschappij wilde runnen zonder gastarbeiders en dat daardoor ook vrouwen een fulltime baan hadden. Voor kinderopvang werd gezorgd en de mensen die dat deden, waren behoorlijk geschoold. De kinderen hoefden niet in een lokaal te blijven tot ze werden opgehaald, maar er waren genoeg mogelijkheden om te sporten of andere hobby’s te beoefenen. Alle werkende vrouwen hadden een jaar verlof om bij te komen van de bevalling en om alles thuis in goede banen te leiden voordat ze terugkeerden naar de baan die was warmgehouden. Wellicht is er inmiddels één en ander veranderd, maar heel lang vond ik het jammer dat ik niet in dat land ter wereld was gekomen.

Na het lezen van het werk van Maj Sjöwall en Per Wahlöö dacht ik daar nog steeds zo over. Na twee boeken van Henning Mankell  en een paar van Liza Marklund gingen mijn ogen open en toen ik Camilla Läckbergs serie over Erica Falck las, snapte ik dat het daar niet beter is dan hier. De Millennium Trilogie van Stieg Larsson maakte me duidelijk dat Zweden geen Bolderburen was. Dat de auteur onthulde dat Lisbeth Salander gevormd was naar het beeld dat hij van een volwassen Pippi Langkous had, intrigeerde me. Maar voorlopig stond er een hoop ellende in die drie boeken. Als er een passage in voorkwam over het platteland werd daar ook geschoten dat het een lieve lust was.

De afgelopen vier dagen heb ik om bij te komen van een boek dat me matig was bevallen drie dikke boeken van een Zweedse schrijver gelezen. Hij heet Jens Lapidus en de boeken vormen de Stockholm Trilogie. Die stad heb ik meermalen bezocht en nu zag ik het als achtergrond voor de ellende die veroorzaakt wordt door de georganiseerde misdaad. De criminelen komen van over de hele wereld en politiemensen die de boel moeten redden, zijn vaak nog hartstikke corrupt ook. Met sommige misdadigers kan je nog een beetje meevoelen totdat ze de gruwelijkste daden verrichten en uiteindelijk is zo ongeveer iedereen door en door verrot.

Soms lees ik boeken omdat ze me amuseren en soms omdat ik er iets van hoop te leren. Helaas, geweld amuseert me niet en ik ben niet erg geïnteresseerd in het witwassen van geld. Wat me trouwens enorm ergerde dat er geen normale vrouwen in voorkwamen. De meest sympathieke was een wat afstandelijke moeder van hoge komaf en de rest was zwak en werd  dan ook als slachtoffer afgeschilderd. Eigenlijk vond ik dat nog het meest schokkend aan deze trilogie, net als het feit dat aartsconservatieven waarschijnlijk gesterkt worden in hun opvattingen over immigranten. Nee, Zweden is geen eldorado, maar een plek op aarde waar net zoveel ellende is als overal. Toch ben ik er niet op afgeknapt, want het is natuurlijk wel het land van ABBA en Dolph Lundgren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>