Dag 1681: Opgebrand

IMG_2780

Een paar jaar geleden hebben enkele onverlaten brand gesticht in de carport van de buren. De fik sloeg van zijn twee automobielen over naar onze auto. Die brandde volledig uit en ook het asbesthoudende dak stond in lichterlaaie. Het heeft ons erg veel geld gekost. Je bent dan wel verzekerd, maar je koopt niet meer terug wat je kwijt bent geraakt. We hebben nooit meer zo’n mooie auto gehad en de verloren gegane CD’s heb ik ook niet vervangen. Brand is echt vreselijk- het gaat razendsnel en voordat je het weet, verlies je al je bezittingen en misschien komt je leven zelfs in gevaar.

Dat alles neemt niet weg dat ik de laatste jaren dat ik werkte aan het einde van iedere zomervakantie stiekem hoopte dat het schoolgebouw af zou fikken. Vooral de familie van mijn man zat altijd onaardige opmerkingen te maken over het feit dat ik maar liefst zeven weken vakantie had. Dat je in het onderwijs enorm last hebt van piekbelastingen interesseerde niemand iets. En de weken voor de vakantie waren volgepropt met presentaties en vergaderingen. Dan was ik vaker en langer op school dan de uren die ik volgens het plan van inzet had moeten maken.

Volkomen opgebrand begon ik dan aan mijn vakantie. Aan die ene voorafgaand aan mijn laatste jaar moest ik zelfs aan de zomer beginnen met een plan van inzet waar niets van klopte. Het fijne ben ik gelukkig vergeten, maar het kwam er op neer dat ik een paar uren meer moest draaien tegen iets minder dan tweederde van de gebruikelijke bezoldiging. De eerste week zat ik daar behoorlijk mee, maar ik besloot pas tot de laatste vakantieweek te wachten met mijn bezwaarbrief.

Dat was allemaal niet lollig- ik werd beschuldigd van chantage en ik moet nog steeds horen wat voor rekenkundige capriolen men destijds heeft uitgehaald. Maar ik kreeg een passend salaris en daarvan had ik eigenlijk een spaarpotje aan moeten leggen, want ik wist al dat ik daarna de zak zou krijgen. Nou, toen vond ik het helemaal jammer dat het gebouw niet per ongeluk in de hens was gegaan. Of dat niet naar was voor de kinderen? Welnee, er werd gesjoemeld bij het leven. Luie leraren knipten gewoon moeilijke vragen uit de deelexamens. De leerlingen hadden er niet onder geleden. Alleen hele speciale gevallen konden in september terugkomen voor herexamens, de rest slaagde, desnoods met treurige cijfers.

Inmiddels ben ik al bijna vier jaar thuis. Het contact met kinderen mis ik nog steeds en ik ben dan ook blij dat ik op straat nog weleens iemand tegenkom. Soms valt BAM bijna in slaap als ik een half uur met een moeder sta te praten. Dat gebeurde dus echt toen ik een paar maanden een collega zag. De verhalen die hij vertelde, waren verschrikkelijk. Want ooit was de opleiding een hele goede opleiding met een groep goede leraren. Allemaal docenten die streng waren, maar die altijd klaarstonden om de kinderen te helpen.

Regelmatig bleven we wat langer hangen en echte lunchpauzes had ik ook niet, want dan voerde ik spontane mentorgesprekken. Inmiddels zijn er een paar overleden, is een gedeelte met pensioen en hebben er enkele emplooi gevonden op een school met een prettige sfeer. Er zijn ook mensen die naar een andere vestiging zijn gestuurd. Dit is een soort ontmoedigingsbeleid om dure docenten richting zelfgekozen ontslag te manoeuvreren. Wat er nu nog rondloopt is naast een stel studenten en die fijne college de firma List&Bedrog.

Nu vind ik het niet meer erg dat ik wegbezuinigd ben, want ik was destijds ook bijna opgebrand. Het administreren is tegenwoordig belangrijker dan lesgeven en men neemt het liefst goedkope krachten in dienst die vervolgens in het diepe worden geduwd. En tijd lang heb ik gezegd dat er misschien weer vacatures ontstaan als al die oudjes achter de geraniums gaan zitten. Nu weet ik dat ze langer moeten doorwerken en dat ze dan vervangen worden door eerstejaars studenten van de lerarenopleiding. Daar zitten vast hele goede tussen, maar voor het lesgeven aan zestienplussers heb je net iets meer nodig dan interesse en een antwoordenboek.

Ach, de school is nooit in brand gevlogen, maar er smeult al wel heel lang iets. Door veel kunst- en vliegwerk is de enorme schuld bijna weg. Die sjoemelende directeur is pleite en ervaren krachten die voornamelijk in deeltijd werkten, zijn iets anders gaan doen. Maar er komt inderdaad een fusie met de grote concurrent en dan komen weer veel mensen op straat te staan. Alhoewel ik blij ben dat ik er weg ben, heb ik soms heimwee naar die mooie tijd met die ene collega die voor Feyenoord had gevoetbald en die andere die de leerlingen leerde hoe ze de belasting konden oplichten. Toen er nog een administratieve kracht was die alle kinderen en hun ouders/verzorgers kende.

Uiteindelijk heb ik meer mooie dan slechte herinneringen aan mijn leven als schooljuf. Met het plezier waarmee ik voor de klas stond, had ik de pensioengerechtigde leeftijd zonder kleerscheuren willen halen. Door de bezuinigingen en administratieve rompslomp was het me waarschijnlijk net niet gelukt. Werkloos zijn is niet erg leuk, zeker niet als je je altijd met hart en ziel op het lesgeven hebt gestort. Maar uiteindelijk is dit stukken beter dan ziek thuis komen te zitten, helemaal opgebrand door de werkdruk en achterbakse collega’s. Van die types waarvan Harrie Jekkers zegt: Als die in brand vliegt, ga ik erbij staan kijken. Thuis erger ik me alleen aan een puber die alle lichten laat branden en een man die doodleuk een berg gebruikt ondergoed in de hoek van de slaapkamer opslaat.

 

12 gedachten over “Dag 1681: Opgebrand

  1. tam

    Je hebt zo gelijk, zeven weken vakantie ( bij ons nu 6 want ze hebben er 1 ingenomen en zgn verspreid) maar men vergeet de volgepropte weken, ‘s avonds werkten etc. En jeetje wat wij moeten bijhouden in super programma;s die statistieken voor de inspectie te voorschijn kunnen toveren, maar het gaat allemaal van effectieve tijd af. Mijn nieuwe lessentaak sta ik al vele uren in de min (draai dus teveel uren) en dat kreeg ik in de eerste vakantieweek per email. Grom grom… Anyway, je snapt het allemaal wel. Is tijdelijke vervanging niet wat voor jou? Zodat je nog heerlijk in contact kan zijn met de tieners? Binnen twee maand is er bij ons vast wel weer iemand overspannen ;)

    Reageren
    1. Pippi Bericht auteur

      Als die vakanties de enige reden waren om voor het onderwijs te kiezen, zou half Nederland voor de klas staan:)
      Eigenlijk heb ik de mooiste tijd nog meegemaakt en heb ik me alleen de laatste jaren geërgerd aan bepaalde collega’s. Van de overgebleven mensen hoorde ik hoeveel administratieve handelingen er verricht moeten worden. En wekelijks wordt er urenlang vergaderd zonder dat daarvoor een vergoeding gegeven wordt.
      Ja, goede tip. Ik ga eens kijken of ik ergens een lerarenbank kan vinden!

      Reageren
  2. Cindy

    Werkloos zijn is zeker niet leuk… Ben tenminste blij dat ik een vaste baan heb, al bijna 24 jaar. Maar ook ik heb momenteel enorm veel last van de hoge werkdruk, steeds meer werk met hetzelfde aantal mensen. En de hele dag door onder hele hoge druk werken. Ben blij dat het goed gaat hoor met het bedrijf waar ik werk, geen last gehad van de crisis ook, maar kijk wel erg uit naar mijn vakantie, hoewel die geen 7 weken is maar 2 weken ;-)
    Probeer ‘s avonds ook wat meer ontspanning in andere dingen te zoeken dan online rond te hangen. Lees bv bijna geen blogs meer, scroll FB heel snel door (jammer, maar kan nu eenmaal niet alles bekijken en reageren…) en probeer de laptop ‘s avonds wat eerder helemaal uit te zetten en nog even lekker slap voor de tv te hangen :-)

    Onderwijzer zijn lijkt me overigens geen pretje…

    Reageren
    1. Pippi Bericht auteur

      Fijn dat je een baan hebt en dat het goed gaat met het bedrijf. Gelukkig ga je regelmatig op vakantie en omdat ik je volg, weet ik dat je de mooiste bestemmingen uitkiest. Geniet ervan! Ik vind het jammer dat ik die geweldige baan niet meer heb, maar ik heb nog genoeg leuks te doen.
      Verstandig dat je wat minder tijd doorbrengt met surfen. Ook ik lees bijna geen blogs meer. Enerzijds mis ik het gezellige gekeuvel van mensen die ik erg aardig ben gaan vinden, anderzijds lees ik nu veel meer ebooks.

      Lesgeven is hartstikke leuk en ik ben trots en blij als kinderen me op straat nog steeds herkennen en een praatje komen maken. Dan word ik aan hun verkering en de kinderen voorgesteld- dan voel ik me toch eventjes heel oud hoor:)

      Reageren
  3. Nicoline

    Heb 18 jaar als mediaplanner/-adviseur gewerkt en het was heel normaal om ‘s avonds door te gaan. Het was zelfs not done om op woensdag- en donderdagavond afspraken te maken, want dat waren de vaste avonden waarop we overwerkten. Avonden tot 23.00u -00.00u kwamen daarbij ook regelmatig voor. De gehele dag bestond uit deadlines halen, dus een hoge werkdruk en veel stress. Geen tijd om ‘s avonds even met zijn allen een hapje te eten alvorens door te gaan, om over een lunch maar helemaal niet te spreken, die hadden we op die dagen nooit, we moesten immers die deadlines halen.
    En o ja, dit ‘hoorde bij het vak’, dus overuren die uitgekeerd werden hadden we niet, tijd en ruimte om ze op te nemen trouwens ook niet. Ik wist overigens niet beter, was nl. mijn eerste echte baan, maar ik heb het wel altijd met heel veel plezier gedaan hoor, het voelde niet zo dramatisch als het nu wellicht overkomt.
    Maar toen ik in tien jaar tijd een tweede keer overspannen raakte, en toen zelfs een burn-out in schoot (nee, is niet hetzelfde als overspannen) heb ik het roer noodgedwongen omgegooid.
    Ik ben sterk met cijfers, en was altijd de vraagbaak binnen het bedrijf. Dus ik heb me te laten omscholen naar financieel administratief werk. Ik had 18 jaar niet in de schoolbanken gezeten, maar ik vond het leuk! En het vak gelukkig ook.
    Dus nu ben ik alweer twee jaar aan het werk als financieel administratief medewerkster/office manager bij een ander bedrijf en ga nog steeds naar school. Omdat ik geen opleiding in die richting had, moest ik bij ‘de bodem’ beginnen en hoop in november mijn diploma op MBO4-niveau te halen, en ik zou heel graag hierna MBA en SPD willen doen. Ik mag dan nog wat jaren, die ik overigens in mijn eigen tempo zal doen, ik hoop dat het me lukt.
    Door de burn-out heb ik nl. zware slaapproblemen gekregen, ik sliep niet meer en als ik sliep kwam ik niet in de derde en vierde slaapfase. Het werd zelfs levensbedreigend, en loop daarom nog steeds bij een neuroloog in een slaapkliniek, dus je kunt je voorstellen dat geheugen en concentratie een vrij hekel punt voor mij zijn, vandaar mijn eigen tempo. ;-)
    Maar, ik ben nu bijna elke avond rond 18.30u thuis! En eens in de twee weken een hele vrije woensdag, want ik ben ook nog eens minder gaan werken. Heerlijk! Genieten!
    Tuurlijk, miste ik ‘mijn vak’ en het salaris is nu behoorlijk minder, maar joh, wat is vrijheid en geen stress hebben dat zo enorm waard! Dat zal juist jij toch moeten kunnen beamen.
    Probeer daarom geen energie te steken in wat je je oude werkgever aan zou willen doen. Probeer dat los te laten en te bedenken dat jij degene bent die er uiteindelijk het beste vanaf bent gekomen. Niet financieel nee, dat geloof ik zeker, dat zal ook zeker stressvolle momenten kunnen opleveren, vooral als je zoon iets nodig heeft voor school of sport, maar wees trots op je creativiteit hoe je daarmee omgaat.
    Elke week tel jij je zegeningen, en wat voor zegeningen heb je! Prachtige! Dat kunnen niet veel mensen hoor, die zijn te druk met streven naar wat dan ook. Daar was ik er ook een van.
    En wie weet wat er nog op je pad komt als je weer wat meer ruimte krijgt. Ik gun het je iig.
    Xx

    Reageren
    1. Pippi Bericht auteur

      Jeetje, wat had jij een zware baan! Ik kan me voorstellen dat je er niet altijd bij stil staat zolang je het met zoveel plezier doet, maar ik kan het me niet voorstellen dat het je sociale leven zo beïnvloedt. Waarschijnlijk ben ik gewoon te lui om keihard te werken. Mijn werk beschouwde ik niet als echte arbeid, het was meer een labour of love.

      Nee joh, ik dacht gisteren alleen aan mijn vorige baan omdat ik op televisie zag dat een school in de fik was gevlogen. Toen moest ik opeens terugdenken aan die paar keren dat het mijn school had mogen overkomen. Gewoon omdat ik geen zin had om me weer te storten in de slangenkuil. Verder ben ik heel blij dat ik de aftakeling van een goede opleiding niet verder heb moeten meemaken. Dat er nu heel slecht over de school wordt gedacht en gesproken, doet een beetje pijn. Gelukkig kom ik regelmatig kinderen die wel goede herinneringen hebben.

      Het was wel schrikken toen ik las over jouw burnout en slaapproblemen. Ik ben altijd een piekeraar geweest, maar een burnout is van een heel ander kaliber. Heel heftig om te horen zeg. Wat heerlijk dat je nu een andere baan hebt die beter bij je past. Spannend ook dat je weer naar school gaat! Ik heb trouwens ook in het MBO gewerkt, dus ik weet hoe pittig het kan zijn. Veel succes met je opleiding!

      Doe je ook leuke dingen als je eens in de twee weken een woensdag niet naar je werk hoeft? Toen ik bijna fulltime werkte, ging ik op mijn vrije dag altijd geld uitgeven:) Ja, als ik de afgelopen jaren iets geleerd heb, is het omgaan met weinig geld. Is helemaal niet erg en gelukkig kunnen we nog steeds wat leuke dingen doen. Je ziet dat er nog steeds lakjes bij komen, dus met mij hoeft niemand medelijden te hebben:) Maar wat ben ik blij met gratis te downloaden ebooks!
      xx

      Reageren
      1. Nicoline

        hi, ik kan niet geloven dat je te lui was om veel uren te maken hoor. Heb een vriendin die lesgeeft aan groep 8, zogenaamd drieënhalve dag per week werkt, maar als lerares werk je altijd meer! En daarbuiten ben je ook nog eens met de kinderen bezig als die je iets in vertrouwen hebben verteld, of je merk dat ze meer of andere aandacht nodig hebben oid.
        Hoewel zij wel eens aangeeft dat je soms drukker kan zijn met ouders dan met de kinderen… en dat bedoelt ze niet positief. Komt ook wel eens agressie bij voor. En dan die bureaucratische gedoe allemaal. Pfff, dát zou voor mij echt te zwaar zijn!
        Maar ondanks dat, kan ik me dus heel goed voorstellen dat je je oude baan mist, je hebt er ooit wel plezier in gehad en je hebt er je ziel en zaligheid in gelegd, en de manier waarop je dan je baan moet missen, is Kl#!&. It just S#@&! Ben daarom wel blij te lezen dat je gelukkig blijkbaar hebt leren accepteren dat het je is overkomen. En met accepteren bedoel ik niet dat je het ok vindt, maar dat je er niet in bent blijven hangen in boosheid, wraak etc. Dat maakt een mens namelijk kapot.
        Maar wie weet wat er nog op je pad komt, en ook al ken ik je niet persoonlijk, ik gun het je enorm! Je lijkt me een fantastisch mens. (en nu niet gaan roepen dat je niet perfect bent, ben ik ook niet, en de rest vd wereld ook niet! ha-ha-ha)
        Tja, die burn-out was al erg, maar verwaarlozen was wel heel dom van me, dat heb ik ‘the hard way’ geleerd. Maar ‘t gaat weer helemaal goedkomen hoor, ben weer op weg naar gezondheid.
        Ja joh, die woensdagen, heerlijk!
        Als ik een drukke week achter de rug heb, slaap ik flink uit. Soms ga ik dan leren, of juist even lekker ontspannen door een filmpje te kijken, blogs te lezen oid. Heb een hekel aan shoppen, dus nope, dat doe ik heel weinig, ha-ha-ha. (nou ja, naar het kruidvat dan, da’s wel leuk, of webshops bezoeken met nagellakjes!)
        Mocht ik ooit een e-reader aanschaffen, vraag ik je hulp voor gratis ebooks!
        Xx

        Reageren
        1. Pippi Bericht auteur

          Lesgeven aan groep 8, dat is pas moeilijk! De kinderen gaan al puberen en je voelt je zo verantwoordelijk voor een goede start op het voortgezet onderwijs. Voor leerkrachten aan het basisonderwijs heb ik pas respect. MBO-ers zijn zo makkelijk. Ze hebben al een diploma, willen verder en vaak vragen de ouders ook nog of je hun kroost desnoods wilt slaan om ze te motiveren:)
          Nu mis ik mijn kinderen en ben ik blij dat ik van de verregaande vergadercultuur en achterlijke administratieve handelingen af ben. Wie weet vind ik nog wel iets dat me bevalt- eerlijk gezegd trek ik liever de buikriem aan dan dat ik iets ga doen waar ik een maagzweer van krijg.
          Online winkelen is veel leuker dan op je hoge hakken rondstrompelen van winkel naar winkel, lastig gevallen worden door verkopers en bepakt en bezakt in het openbaar vervoer zitten. Grappig dat jij ook niet zo van shoppen houdt. Soms die ik dat met vriendinnen, maar daarna ben ik wel helemaal kapot.
          Lekker dat je uit kunt slapen. Soms mis ik dat wel, maar aan de andere kant: na het wandelen kan ik gewoon met BAM op de bank gaan liggen hoor. Blijf goed voor jezelf zorgen, want je moet wel oud worden en veel plezier beleven aan de dingen die je gelukkig maken.
          Ik heb ook geen e-reader, maar wel iPads. En de mini gebruik ik als boek. Mijn vriendinnen proberen me te bekeren en zeggen dat ik ook een e-reader moet nemen. Daarmee kan je in de zon lezen, zeggen ze dan. Haha, als de zon schijnt zit ik binnen!
          xx

          Reageren
  4. Myrna

    Ik vind het heel naar wat je is overkomen, ik lees hoeveel je van je werk hield, en niks is zo balen als wat gebeurd is. Het zal zeker zijn tijd geduurd hebben maar ik vind je flink hoe je met de situatie om gaat, ik weet je kan niet anders, maar toch.
    Erg dat zo met mensen om wordt gegaan.

    Reageren
    1. Pippi Bericht auteur

      Het is heel jammer, maar ik heb nu een veel leuker leven. Natuurlijk mis ik het lesgeven en vooral de kinderen. Maar het werd steeds erger op het werk en uiteindelijk zijn alleen de backstabbers en een bijna-gepensioneerde nog over. Daar word je niet blij van.
      We hebben het niet breed, maar we redden het best met z’n viertjes en ik geniet van het bloggen. En ik troost me vooral met de wetenschap dat ik me bijna twintig jaar lang enorm heb ingezet voor de maatschappij:)

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>