Dag 1977: 1977

2015-04-29 19.18.52

Niet alleen woorden, geuren en geluiden kunnen zorgen voor mooie associaties, ook getallen kunnen daarvoor zorgen. Nummers als 666, 4711 en 1984 bijvoorbeeld- ik moet gelijk aan respectievelijk een enge film, een oma van mijn man en een fascinerend boek denken. Toen ik vanmiddag zag dat ik al aan dag 1977 toe ben, dacht ik gelijk aan een heel mooi jaar. In oktober werd ik zestien en net voor mijn verjaardag ging ik met school naar Londen. Voor de leraren zal het een hel geweest zijn, maar ik denk dat die werkweek mijn hele leven heeft beïnvloed.

Omdat ik nou weleens wilde weten welke muziek in 1977 werd uitgebracht, ben ik eerst maar eens in de platenkast gedoken. Dat viel me vies tegen- er zat meer tussen dat uit 1976 en 1978 stamde. Tien van de elf titels kocht ik daadwerkelijk in het jaar nadat ik voor het eerst punks zag en kennismaakte met een nieuwe muziekstroming. Destijds ging ik gelijk met mijn zakgeld naar de muziekwinkel om met minstens één langspeelplaat naar buiten te komen. Twee CD’s hierboven kocht ik later om verloren gegane LP’s te vervangen. De derde, van Kate en Anna McGarrigle, schafte ik veel later aan om te horen of ze voor hun Complainte pour Sainte Catherine nog meer moois hadden gemaakt.

Nu hou ik niet van hokjes, maar het valt me wel op dat de albums erg van elkaar verschillen. Niet alles ligt regelmatig op de draaitafel of in de CD-speler. Heel soms luister ik naar Johnny Rotten en zijn kornuiten en dan zie ik onwillekeurig toch een boze opa voor me. De CD van de Canadese zusters viel tegen en vergeleken bij Dreamboat Annie is Little Queen net iets minder goed. Alhoewel- Barracuda blijft een heerlijk nummer. New Boots and Panties daarentegen blijft leuk en het accent van Ian Dury is heerlijk naar de luisteren

De twee albums van The Stranglers blijf ik goed vinden en als ze ooit weer samenkomen in de originele bezetting zou ik graag gaan kijken. Dat geldt niet voor Fleetwood Mac. Die band heb ik in 1988 gezien en ik geloof niet dat ze er beter op zijn geworden. Daarbij kan Christine McVie het niet opbrengen om op ieder concert acte te présence te geven en het vaste half uurtje Stevie Nicks zou me nu snel de keel uithangen. Toen Emmylou Harris vorig jaar in Nederland was, had ik geen geld, maar als ze nu komt zou ik desnoods geld lenen om erbij te kunnen zijn. Haar Luxury Liner draai ik nog behoorlijk vaak.

Net als 10 Mistakes van de Haagse band Gruppo Sportivo. Er staan hele leuke liedjes op met hilarische teksten. Dat ik ze nooit live heb gezien, snap ik eigenlijk niet. Saturday Night Fever heb ik wel vijf keer gezien. Een draak van een film, maar de muziek is geniaal. Niet alleen die van de Bee Gees, maar ook de rest is echt de moeite waard. Dat gedans is erg aardig om te zien. John Travolta ben ik pas leuk gaan vinden toen hij wat ouder was. Vincent Vega is zoveel aantrekkelijker dan Tony Manero!

Van Low draai ik altijd maar één kant. Dat is de zijde met de leuke liedjes als Sound and Vision en Be My Wife, niet met die vier lange nummers die erg deprimerend zijn. De laatste tijd draai ik trouwens erg veel muziek van David Bowie. Die man is al bekend sinds ik op de lagere school zat en hij brengt nog steeds nieuwe muziek uit. Hij verveelt nooit en hij ziet er altijd zo prachtig uit. Maar nieuwe albums koop ik tegenwoordig niet meer. Meestal luister ik naar nummers op mijn iPods en als ik thuis ben, zoek ik mijn toevlucht tot Spotify. Dat is allemaal erg makkelijk en nog gratis ook. Toch blijft het jammer dat ik dan geen tastbare herinneringen heb.

2015-04-29 17.45.28

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>