Dag 2305: Hoop

2016-03-22 14.04.45

Heel lang kan de ver-van-je-bedshow ergens in het buitenland opgevoerd worden, maar wie angst en haat wil zaaien zorgt ervoor dat niemand meer kan denken dat aanslagen alleen over de landsgrenzen plaatsvinden. Dus komt de ellende dichterbij en wie denkt dat België ver weg is kan alsnog buikpijn krijgen omdat ook in ons land verdachte pakketjes worden gevonden, rare snoeshanen uit de trein worden geplukt en met de metro reizen gevaar oplevert.

Toen ik de krant las zag ik het nieuws over dood en verderf. Het raakte me zo dat ik me niet eens meer ergerde aan de artikelen over de perikelen van bekende mensen. Vandaag gaat het over mensen die niet bekend zijn alhoewel hun gezicht soms pontificaal op de voorpagina heeft gestaan. De bebloede, huilende of van de angst verdoofde gezichten hadden die van mezelf en mijn geliefden kunnen zijn. Familiebezoek, een schoolreisje of ordinaire nagellakjachten- je komt in de ellende terecht voordat je het weet.

Zelf heb ik veel geluk gehad in mijn leven. Nooit ben ik in gevaar geweest en ik ken ook niet die verlammende angst die je zal overvallen als iemand van wie je houdt in gevaar verkeert of niet te bereiken is. Als ik op straat loop erger ik me aan mensen die hun honden of kinderen hun goddelijke gang laten gaan en buurtgenoten die me geen gedag meer zeggen omdat mijn voortuin geen plaatje is.

Als ik de smoelen zie van mensen die me onaardig aankijken als ik met BAM loop vraag ik me af of ze wel weten hoe je iemand daarmee kunt raken. En diep in mijn hart denk ik weleens dat discriminatie meerdere gedaanten kan aannemen en misschien radicalisatie een handje kan helpen. Je zal maar constant het gevoel hebben dat je ergens niet welkom bent. Een paar keer dacht ik hardop dat ik nooit zou blijven in een cultuur die ik minachtte. Maar wie kan zomaar besluiten te verhuizen?

Vrezen voor je leven, de dood die overal op de loer ligt- je zou ervoor kunnen vluchten en je opsluiten in huis. Dan krijgen terroristen hun zin, want dan ligt een heel land lam. Het is iets dat me bang maakt, want ik wil niet dat mijn kind opgroeit in een angstaanjagende wereld. Gelukkig  is in de doos van Pandora die vandaag werd leeggeschud boven België de hoop nog achtergebleven. Tot mijn grote ontroering kwam de hoop in de vorm van social media. Natuurlijk zie je vandaag ook schaamteloze selfies, onzinnige duckfaces en NOTD’s. Maar er is meer.

Door het volgen van een Belgische blogster zag ik op Twitter ontroerende berichten. Nu het openbaar vervoer plat ligt bieden automobilisten lege plekken in hun auto aan en stellen bijzonder gastvrije mensen hun huis open voor een slaapplaats, een goed gesprek of een kopje thee.  Wie een telefoon heeft hoeft niet moederziel op straat te verblijven, want mensen met een warm hart zetten hun deur open. Twitter vierde gisteren de tiende verjaardag en vandaag wordt duidelijk dat dit medium bestaansrecht heeft omdat het naast rare praatjes ook zoveel moois kan brengen.

Omdat ik lang heb geleefd zonder smartphone, internet en WiFi vergeet ik weleens dat die dingen niet altijd luxe onzinnigheden zijn. Vaak loop ik rond met een telefoon die een lege batterij heeft, power banks blijven altijd op mijn bureau liggen, meestal leeg ook. Nu ga ik toch ernstig overwegen mijn kind toch maar een telefoonabonnement te geven. Tot nu toe kon hij heel goed zonder, want hij gebruikt dat ding meestal om op plekken met WiFi YouTube filmpjes te kijken. Maar na vandaag besef ik dat het internet ook van levensbelang kan zijn. Al is het maar omdat je daardoor ziet hoeveel liefde en warmte er nog is op deze wereld.

6 gedachten over “Dag 2305: Hoop

  1. Cindy

    En zo is dat! En verder jezelf niet gek laten maken… ik weiger om door dit soort vreselijke dingen angstig door het leven te gaan. En des te meer: Carpe Diem.

    Reageren
    1. Pippi Bericht auteur

      Ik wil ook niet angstig zijn, want dan heb je geen leven meer. Maar het blijft een vreselijk idee dat zoiets toch op de loer ligt

      Reageren
    1. Pippi Bericht auteur

      Ik gun onze kinderen net zo’n tamelijk onbezorgde jeugd als wij gehad hebben. Er was wel een koude oorlog en later die atoomdreiging, maar wat leek het ver van ons bed….

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>