Dag 2418: Meningen

2016-07-13 15.02.41

Net zoals de meeste mensen heb ik over veel zaken een mening. Maar het is zeker niet altijd een goed gefundeerd oordeel en ik laat mijn standpunt ook weleens kleuren door mijn persoonlijke omstandigheden. Er zijn ook dingen waar ik zo weinig interesse voor heb dat ik me niet druk maak over wat ik ervan zou kunnen denken. Hoe dan ook, soms meen ik te moeten bloggen over mijn opinie. Maar vaker nog hou ik mijn mond, zeker als het verkondigen van mijn standpunt geen mens blij zal maken.

Daarom doe ik zo bedroevend weinig met mijn Twitter account. Heel soms lees ik wat de mensen die ik volg te verkondigen hebben als ik check of ik inderdaad wereldkundig heb gemaakt dat ik weer een paar alinea’s getikt heb. En dat doe ik dan weer uit gewoonte, want het zal de mensheid niet veel kunnen boeien welke nagellak ik die dag draag. Af en toe besluit ik zelfs niks te lezen op Twitter omdat ik niet altijd hoef te weten waar men zo boos over is. Openbaar maken dat je denkt dat ze in Italië ook geen strafschoppen kunnen nemen is overbodig en ik weet niet wat ik met boze tweets aanmoet.

Het is sowieso een grote chaos op social media. Iedereen gebruikt die uitlaatkleppen en zo kun je een hoop te weten komen over je vrienden, virtueel of niet. Zelf blog ik over van alles en nog wat en het verbaast me echt dat ik vaak te horen krijg dat ik niet de enige ben die ergens mee worstelt. Gedeelde smart is halve smart en het is leuk om een nagellakverslaving te delen met dames die net zo graag hun nagels doen als ik. Hele lieve en leuke mensen heb ik er door leren kennen, dus ik ben wel de laatste die mag neerkijken op social media.

Vroeger las ik nog weleens roddelbladen die mijn moeder van anderen kreeg. Dat doe ik allang niet meer, maar nu heb ik daar Facebook voor. Daar plaatsen landelijke dagbladen en tijdschriften ook vaak hun artikelen waarvan ze denken dat men er op zit te wachten. Of ze zijn gedeeld door iemand die ik volg. Overigens doe ik dat zelf ook weleens- zoals het stukje over een mini-bibliotheek bij mensen in de voortuin. Het is zeker niet zo dat ik ernaar op zoek ga, maar soms zie ik weleens comments waar ik helemaal beroerd van word.

Toegegeven, bij tijd en wijle kan ik dat verwachten als mijn oog valt over bijvoorbeeld een verwijzing naar een krantenartikel met een foto waarop Victoria Beckham haar dochter op de mond kust. Daar zijn toch veel mensen over gevallen zeg. Wat ik ervan vind is helemaal niet interessant. Daarom was ik geschokt toen ik zag hoeveel reacties er gegeven waren. In bewoordingen die er niet om liegen. Waarom denken die mensen toch dat het wat uitmaakt hoe zij erover denken? Het schattige meisje zal er geen kus minder om krijgen.

Tegenwoordig reageer ik bijna niet op stukjes over onderwerpen waarover bijna oorlog gevoerd wordt. Wat zou mijn bijdrage ertoe doen? Het gebeurt ook weleens dat ik een comment lees dat zo idioot is dat ik de schrijver van het originele bericht bijna zou willen waarschuwen voor de zogenaamde vriend die commentaar levert. Er op ingaan doe ik niet, want ruziemaken op de tijdlijn van een ander vind ik een beetje ordinair. Wat niet wegneemt dat ik er soms hard om kan lachen, die vaak boze praatjes.

Vandaag zag ik er eentje en ik was blij dat ik al zat toen ik het las. Het ging over dat Pokémonspel en iemand die ik ken vond het niet zo’n prettig idee dat kinderen zomaar bij mensen gingen aanbellen om in de tuin een monstertje te vangen. Nou, die opmerking werd direct opgepakt door iemand die stelde dat mijn kennis gewoon een hekel had aan Pokémon en dat ze iemand die zijn of haar kind zou beletten het spel te spelen een slechte ouder vond. Oei, wat een droeftoeter. En wat ontzettend dom dat zo iemand stelt dat je je kind niets mag verbieden. Als meer ouders zou zouden denken meldt niemand zich meer aan bij de PABO en bereikt geen enkele leerkracht nog rechtopstaand de pensioengerechtigde leeftijd.

Het is een groot nadeel van social media, die verbale diarree van mensen die voor hun toetsenbord gezeten de raarste opmerkingen plaatsen. Bij artikelen over politiek en de samenleving ga je de hersenloze commentaren bijna verwachten, maar tot mijn verbazing heb ik de heftigste virtuele gevechten gezien in handwerkgroepen. Het is maar goed dat zij niet IRL afspreken, want ik zie al met breipennen doorboorde ogen en ander lichamelijk ongemak dat veroorzaakt werd door een haaknaald, figuurzaag, schaartje voor de 3D kaarten of hamers en spijkers. In die ene nagellakgroep waarbij ik me aangesloten heb is het tot nu toe rustig. Gelukkig maar, want ik ben van mening dat het een beetje lollig moet blijven.

6 gedachten over “Dag 2418: Meningen

    1. Pippi Bericht auteur

      Ik deel best veel op mijn blog, maar als ik alles dat me invalt op Twitter ga zetten word ik akelig van mezelf :)

      Reageren
  1. Natasja

    Het spel lijkt me wel hilarisch trouwens. Heb al de meest bizarre verhalen gehoord, van lopen op snelwegen, vallen in een ravijn en van een brug af. Moet niet gekker worden! Zo komen de gamekinderen ook wel weer buiten haha

    Reageren
    1. Pippi Bericht auteur

      Mika’s eerste reactie was: dat hebben ze bedacht om kinderen te laten bewegen. Om vervolgens lekker op zijn gat te gaan zitten en te YouTuben :)

      Reageren
    1. Pippi Bericht auteur

      Voor mij is Twitter inmiddels voorbijgestreefd door Instagram, die plaatjes vind ik net iets leuker.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>