Dag 2711: Dodenherdenking

IMG_7818

Pas toen we langs de kant stonden terwijl BAM fijn aan het zwemmen was realiseerde ik me dat het vandaag 4 mei is.  Er stond namelijk een visser te hannesen met zijn eenvoudige legergroene koepeltentje. Een half uur hebben we hem zien rommelen in zijn camouflagepak. Hij stond een eind van ons af en daardoor durfden we flauwe opmerkingen over de man te maken. De vent was vast nooit op bivak geweest en met zulke onhandige soldaatjes win je de oorlog niet.

Vandaag herdenken we de mensen die de twee wereldoorlogen niet overleefd hebben. Velen waren onschuldige burgers die slachtoffers werden van bombardementen en repressailles. Als ik eerder had geleefd had mij het kunnen overkomen. En was ik, in de 21e eeuw veilig boven mijn toetsenbord hangend, net zo heldhaftig geweest als de bijzondere mensen die in het verzet zaten? Zouden de hooligans die iedereen met een “verkeerd” shirt in elkaar timmeren ook zo stoer zijn geweest als de tegenstander een dienstwapen had?

Als ik om me heen kijk naar landen die ik graag bezoek bedenk ik me dat daar al meerdere terroristische aanslagen zijn gepleegd. Misschien denk je geheel ten onrechte dat je veilig bent in je eigen dorp, maar wat als je iets meer van de wereld wilt zien? Hoeveel kinderen komen niet  met school op plaatsen waar net iets is gebeurd of waar na thuiskomst iets ergs plaatsvindt? Mijn ouders zijn Indonesië ontvlucht omdat zij daar als Indo’s hun leven niet zeker waren, hier lopen familie en vrienden gevaar als niet hetero zijn en/of in de loop van hun leven een andere geslachtsaanduiding in hun paspoort hebben laten zetten.

Van Dodenherdenking word ik altijd een beetje treurig. Want ik denk dat ik wel weet hoe vreselijk het in de oorlogsjaren was. Ooit las ik ergens de uitspraak Ik ben van na de oorlog en dat wil ik graag zo houden en dat vond ik zulke mooie woorden. Om acht uur vanavond zijn wij stil en dan zijn we dankbaar dat wij nooit hebben moeten vluchten, geen honger kennen en niet hoeven moeten toekijken hoe onze geliefden weggevoerd werden.

Maar ik heb gelukkig ook mooie herinneringen aan 4 mei. Tien jaar geleden probeerde ik het kind uit te leggen waarom we even daarna twee minuutjes zouden gaan zwijgen. Het is me niet gelukt. Hij stootte me aan en vroeg om door te gaan met voorlezen. Toen hield ik mijn vinger voor mijn mond om hem de mond te snoeren. Daarop schreef hij gaa nou leesen op een papiertje. Geluidloos heb ik hem een dikke kus gegeven.

Ook moet ik denken aan dat meisje uit de buurt dat haar broer kwam halen toen het na half acht was. Hij stond een beetje stoer te doen met zijn brommer en had helemaal geen zin om met zijn zusje mee te gaan. Kom nou mee, zei ze. Het is straks Dodenherdenking en mama heeft een zakje chips voor ons gekocht. Dat was in de tijd dat kinderen hun zakgeld niet meteen verbrasten in de supermarkt. Toen kwam je thuis als er iets lekkers was.

Bijna iedere familie heeft wel enige schade opgelopen omdat het hier oorlog was. Of in voormalig Nederlands Indië. Die van mij viert daarom de bevrijding pas in augustus. Hoe dan ook, op 4 mei zijn er plechtigheden in meerdere steden en kunnen we beelden zien op de televisie. Niet alleen omdat er niet gevoetbald wordt kijken we dan naar de Dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte en het centrum van de hoofdstad. En daarna drinken we thee en eten we iets lekkers omdat het een speciale dag is.

2 gedachten over “Dag 2711: Dodenherdenking

  1. Cindy

    Een heel speciale dag die nooit vergeten mag worden, evenals morgen 5 mei.
    Ben er altijd beetje emotioneel van…

    Reageren
    1. Pippi Bericht auteur

      Wij hebben ook naar de televisie gekeken en de korte verhalen gehoord die werden verteld over overlevenden die een krans mochten plaatsen. Wij moeten dankbaar zijn voor onze vrijheid. Het is niet lollig bedoeld, maar ik vrees dat de pubers van tegenwoordig geschokt zouden zijn als in een kamp geen wifi zou zijn. Ik vraag me namelijk echt af of ze op school nooit oorlogsverhalen hebben gehoord. Mijn ouders praatten nooit over de oorlog en alleen ik heb het weleens over de ontberingen waarover ik hoorde van mijn familie.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>