Dag 3348: Respect

IMG-20190203-WA0001

Er zijn twee woorden waar ik een hekel aan heb gekregen: respect en perfect. Respect is iets dat tot op het bot verwende voetballers eisen van medespelers, tegenstanders en de rest van de wereld. Als ik weer eens iemand op televisie hoor eisen dat een verjaardagsfeest, bruiloft of het leven zelf perfect moet zijn, gaan mijn handen jeuken. Het zijn altijd mensen die geen noemenswaardige tegenslagen hebben gekend. Ja, ze staan misschien iedere keer in de verkeerde rij voor de kassa, maar dat is het dan ook wel.

Niets is perfect. Mensen zijn het niet en daarom moeten ze ook niet verwachten dat de wereld om hen heen dat wel is. Respect krijgen boeit me niet zo. Dat mijn leerlingen bijna allemaal leuk en lief waren, had niets met respect voor de juf te maken. Die kinderen waren gewoon netjes opgevoed. Wat ik wel belangrijk vind, is het tonen van respect. Soms kan dat in de vorm van een welgemeend compliment. Daarvoor hoef je de ander niet eens goed te kennen. Maar meestal kan je het mensen laten merken.

Nooit zal ik vergeten hoeveel mensen er in de kerk zaten toen we afscheid namen van papa. Zo zat er een heel gezin dat van ver gekomen was. Ze hadden allemaal vrij genomen om erbij te zijn. Het zal me altijd bijblijven. Of de familieleden die mijn moeder zo hebben laten vallen er ook waren, weet ik niet eens meer. Want blijkbaar heeft mijn geheugen besloten alleen te onthouden met wiens komst ik wel erg blij was. Hopelijk waren er alleen mensen die om wat voor manier dan ook om mijn vader gaven. Noem het respect of liefde- het maakt niet uit.

Het afscheid van mama staat me natuurlijk nog beter voor de geest, want dat is krap een half jaar geleden. Er waren tachtigers die met het openbaar vervoer kwamen en er was familie uit Limburg. Ze wilden er graag bij zijn. Voor ons was dat heel belangrijk. Niet het aantal aanwezigen telde, maar het feit dat men met warmte over mama sprak. Dat is eigenlijk het enige dat je wilt horen op zo’n verdrietige dag.

Gisteren zat de foto hierboven in de familiechat. Onze tante en haar zoons waren naar het Indisch Monument geweest. Op Facebook had mijn oudste neef gelezen dat wij er ook geweest waren. Hij herkende onze bloemen en de kaars en legde er met zijn moeder en broer een boeket naast. Uit liefde of respect, ook nu maakt het niet uit welk etiket je erop plakt. Mij ontroerden de lieve woorden die bij de foto stonden. Want ik weet dat er meer mensen zijn die aan haar denken.

Sinds de uitvaart van mijn vader ga ik naar iedere begrafenis of crematie waarvoor ik middels een rouwkaart voor uitgenodigd word. Omdat ik weet hoe belangrijk het kan zijn voor de mensen die achterblijven. Maar natuurlijk alleen als je de overledene een beetje aardig vond. Als ik onverhoopt eerder naar de eeuwige jachtvelden ga, zou het in het crematorium weleens kunnen wemelen van de nekjes die willen zien of ik echt dood ben. Dat willen we natuurlijk niet.

5 gedachten over “Dag 3348: Respect

  1. Linda

    Hahahaha..zo lief dat ze dat gedaan hebben..het zijn de kleine, simpele dingen die het doen..daar herken je de fijne mensen aan!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>