Dag 3998: #tbt #75

nor

Toen Mika op de basisschool zat was ik daar ook vaak te vinden. Als ik niet aan het werk was op mijn eigen school hielp ik kinderen met lezen, gaf ik bijles aan kinderen die leesproblemen hadden, ik gaf Engels en ik was overblijfouder. Dat zal de reden zijn geweest dat ik jarenlang mee mocht lopen met de vierdaagse. Alle ouders wilden dat wel, want het kon na werktijd. Pas het laatste jaar viel ik niet meer in de prijzen.

Bovenstaande foto werd zestien jaar geleden gemaakt. Je ziet mij met het groepje dat ik vier avonden lang mocht begeleiden. Het weer zal niet best zijn geweest, want bijna iedereen draagt een pet, zelfs ik. We hadden allemaal een keycord om , met daaraan een kaartje. Met het nummer van de groep, denk ik. We verzamelden na het avondeten op het schoolplein om daarna een flink eind te gaan lopen.

Toen ging ik iedere werkdag naar de sportschool, dus ik was wel redelijk fit. Maar met kinderen door het dorp drentelen heb ik nooit bijzonder leuk gevonden. Je doet het voor de kinderen natuurlijk. Zeker voor mijn eigen kind dat nog zo klein was. Hij vond het fijn dat ik meeging en ik kan me herinneren dat hij af en toe mijn hand vasthield. De andere kinderen waren trouwens erg leuk.

Eén van de kinderen was nogal verwend en hij liep op de laatste avond bijna voorover omdat hij zoveel snoep omgehangen kreeg. Mika vond het ontzettend jammer dat er geen familie aan de kant stond voor hem. Dat vond ik wel een beetje verdrietig. Daarom gingen we later, toen hij de reguliere vierdaagse liep in plaats van de mini-vierdaagse, op pad met snoep voor kinderen waarvan we wisten dat zij geen familie in de buurt hadden.

Van de schoolleiding mochten we de kinderen tijdens het lopen geen snoep geven. Dus nam ik in parten gesneden appels mee, pakjes fruitsap en rozijntjes. De laatste avond deelde ik dan zakjes met knikkers uit. En stiekem kregen ze ook kaasstengels hoor. Het was achteraf gezien een heerlijke tijd. Soms kom ik nog weleens een basisschoolkind tegen. Eentje op de foto is nu drie koppen groter dan ik en hij omhelsde me gewoon waar zijn vrienden bij waren. Waarschijnlijk heb ik al die kilometers niet voor niets afgelegd.

4 gedachten over “Dag 3998: #tbt #75

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>