Dag 4126: 29 minuten

 

mde

Wij hebben heel bewust gekozen voor een hond op leeftijd als broer voor de meisjes. Het voelde goed dat we twee Russische op straat geboren honden adopteerden. Ze pasten zich razendsnel aan en ondanks onze geweldige ervaring met de fokker van BAM besloten we voortaan asielhonden in huis te nemen.

Op het moment van zijn adoptie zou Apollo bijna elf jaar oud zijn. Leeftijd is maar een getal. Het geeft niet aan hoe lang er nog geleefd gaat worden. Het enige nadeel van geschatte geboortedata is dat je geen verjaardagen kunt vieren. Dat doen we dus op de adoptiedag.

Ze krijgen geen vleestaarten en cadeautjes. Hoogstens wordt er gezongen en ik weet niet zeker of ze daar nou zo blij mee zijn. Iedere dag krijgen ze kussen en knuffels en zeg ik hoeveel ik van ze hou. Ronald en ik hebben het ook altijd over onze kinderen. 

Toen we Apollo voor het eerst zagen zeiden we tegen elkaar dat deze hond niet in een hok dood zou gaan. Hij zou een waardig en goed bestaan hebben tot het zijn tijd zou zijn. Elke dag ga ik drie keer met hem naar buiten en dat stelt hij zeer op prijs. Zodra ik mijn schoenen aantrek sjokt hij al naar de hal.

Vanaf de eerste dag loopt hij voorbeeldig naast me. De lijn hangt slap en als ik het vraag blijft hij netjes wachten tot we veilig kunnen oversteken. Soms reageert hij op een hond, meestal let hij op niets en niemand. Nou ja, behalve dan zijn vriendin van wie hij bijna dagelijks veel affectie krijgt.

In de buurt lopen we steeds dezelfde routes. Want ik heb gemerkt dat die wandelingen lang genoeg duren. Zodra hij thuis is gaat hij op de bank liggen en dan lijkt hij echt behoefte te hebben aan een dutje. En ik heb de routes trouwens ook uitgekozen vanwege de grasstroken voor de sanitaire stops.

Sinds ik een smartwatch heb kan ik zien hoe lang de wandelingen duren. Over dik 2,5 kilometer deden we altijd 25 minuten. Iets langer als we onderweg leuke mensen tegenkomen waarmee ik dan een praatje maak. Niet zelden wordt Apollo dan uitgebreid geaaid.

De laatste paar dagen viel het me op dat hij wat langzamer liep. Nu wordt gezegd dat je hond zich maar moet aanpassen aan jouw tempo, maar zo zie ik het niet. Sinds ik ook slenter als de bejaarde die ik natuurlijk ben blijft hij niet zo vaak staan zonder dat er geplast wordt.

Tegenwoordig doen we 29 minuten over de ochtendronde. Laat ik me er maar niet druk om maken. Wanneer hij ook geboren is- het is wel duidelijk dat hij de jongste niet meer is. En ik heb ook niets tegen dat lagere wandeltempo. Als je bijna 60 bent mag dat toch zeker wel?

4 gedachten over “Dag 4126: 29 minuten

    1. Pippi Bericht auteur

      Ik loop altijd vrij snel als ik alleen ben, maar ik pas me aan. Ben zo blij dat ik met hem mag lopen!

      Reageren
  1. Myrna

    Apollo geniet van de wandelingen ook gaat het iets trager , genieten doet een oudere hond ook hoor. Een oudere hond heeft meer zorg nodig en dat geef ik met liefde. Elke dag is er een om dankbaar voor te zijn.
    Ik heb sinds een paar weken een nieuwe smartwatch en ik ben geobsedeerd door de stappenteller.
    Eigenlijk is zoiets niet goed voor me, ik wil steeds mijn eigen record verbreken.

    Reageren
    1. Pippi Bericht auteur

      Ik vind het prima, dat lagere tempo. Als hij dat fijn vindt, loop ik gewoon een beetje langzamer.
      Haha, ik snap dat je steeds je eigen record wilt verbreken. Gelukkig ben ik daar te lui voor.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>