Op weg (31)

sdr

In dit park ben ik het afgelopen jaar maar twee keer geweest- eenmaal met Popje en een keertje met Apollo. Daarna niet meer en ik denk dat ik er ook nooit meer zal wandelen. Het doet me aan Dotje denken, want wij waren hier iedere ochtend te vinden. Dan gooide ik met haar bal of we deden een speurspelletje waarbij in de bal eens verstopte terwijl zij achter de heg moest wachten.

We kwamen er ook vaak dezelfde mensen met hun honden tegen. Misschien vonden ze Dotje in het begin een beetje eng, want ze was natuurlijk wel heel erg gericht op haar bal. Maar we kenden op den duur zo’n beetje iedereen en het was eigenlijk wel gezellig. Toen ik Dotje terug had gegeven kwam ik niet meer op die plek waar ik zoveel mooie herinneringen aan heb. En later hoorde ik van een kennis dat de vaste bezoekers van het park me misten.

Soms kom ik de parkwandelaars tegen als ik met Apollo wandel. Ze groeten me en er is eentje die Apollo heel vriendelijk gedag zegt. Apollo is niet echt dol op drukke honden die graag spelen. Zijn zusjes mogen alles met hem doen, maar een vreemde stuiterbal van een hond vindt hij niet zo geweldig. Dus ik heb ook geen reden meer om naar het park te gaan. Dotje en ik hebben er geweldige tijden meegemaakt en ik ben bang dat ik haar nog steeds uit mijn ooghoeken zal zien lopen als ik er weer ben.

 

6 gedachten over “Op weg (31)

  1. Linda

    Hè bah, krijg er gewoon naar gevoel van, want t doet zeer…je kan er dan beter niet meer komen, want die wond zal er altijd blijven, hoe blij en gelukkig ook bent met je schatjes…voel het helemaal, heb ook plekken waar ik niet meer wil komen, omdat het me teveel aan Indy herinnerd :(

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>